بررسی میزان آگاهی پرسنل پرتوکار نسبت به اصول حفاظتی در بخش رادیولوژی بیمارستان های شهر زاهدان در سال 1396

سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 809

نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد

این مقاله در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RSMED01_029

تاریخ نمایه سازی: 30 دی 1397

چکیده مقاله:

زمینه و هدف: استفاده صحیح و مناسب از وسایل فردی و رعایت مقررات و آیین نامه های موجود در امر حفاظت ساختمان هایی که در آن دستگاه های مولد یا منبع پرتوهای یونساز قرار دارند،می توان تا حد زیادی این اثرات و آسیب ها را کاهش داد. این مطالعه به منظور بررسی آگاهی پرسنل پرتوکار شاغل در بیمارستان های شهر زاهدان در سال 1396 انجام شد .مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی تحلیلی، سطح آگاهی پرسنل بخش رادیولوژی در بیمارستان های شهر زاهدان مورد بررسی قرار گرفت. تعداد 91 پرسنل در تحقیق حضور داشتند. میزان آگاهی تکنسین رادیولوژی بیمارستان ها در سه حیطه ی (حفاظت فردی، حفاظت بخش رادیولوژی و حفاظت بیمار( از طریق یک پرسش نامه محقق ساخته که روایی آن مورد تاییدکارشناسان رشته فردی، حفاظت بخش رادیولوژی و حفاظت بیمار) از طریق یک پرسش نامه محقق ساخته که روایی آن مورد تاییدکارشناسان رشته و پایایی آن با الفا کرونباخ 86 % تایید شده بود، جمع آوری گردید. با استفاده از نرم افزار اماری spss 18 و با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: از 91 تکنسین مورد مطالعه 35 نفر 38/4% مرد و 56 نفر 61/5% زن بودند. نتایج نشان داد که آگاهی تکنسین های رادیولوژی در زمینه حفاظت فردی 32/5 درصد، آگاهی در زمینه حفاظت بیمار 75/5 درصد و آگاهی در زمینه حفاظت بخش رادیولوژی 63/8 درصد می باشد. هم چنین نتایج نشان داد که بین میزان سطح تحصیلات افراد و درصد پاسخ گویی و هم چنین بین مدرک تحصیلی و درصد پاسخ گویی ارتباط وجود دارد. P<0/05 نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان داد که آگاهی پرسنل در زمینه حفاظت از بیمار در برابر اشعه و اگاهی از حفاظت فیزیکی بخش رادیولوژی مناسب و خوب است ولی اگاهی درباره ی حفاظت فردی خود تکنسین ها ضعیف می باشد لذا برگزاری کلاس های اموزشی در زمینه رادیوبیولوژی و حفاظت پرتوها برای افزایش سطح آگاهی تکنسین ها ضروری و لازم می باشد

نویسندگان

علی جعفری خلیل آبادی

دانشجوی رادیولوژی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان. زاهدان-ایران