نظام حضور و برهم کنش در گفتمان بوف کور با تکیه بر رویکرد نشانه - معناشناسی هستی محور
محل انتشار: دوماهنامه جستارهای زبانی، دوره: 8، شماره: 1
سال انتشار: 1396
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 311
فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_LRR-8-1_002
تاریخ نمایه سازی: 6 آذر 1397
چکیده مقاله:
از دهه هشتاد میلادی، نشانه - معناشناسی با درپیش گرفتن رویکرد پدیدارشناسی و با تاثر از نسل جدیدی از اندیشه ها، از نظام کلاسیک که تا پیش از آن مطرح بود، فاصله گرفت. این رویکرد جدید امروزه نشانه - معناشناسی هستیمحور خوانده می شود و براساس آن، خوانش دیگر نه یک رمزگشایی ساده، بلکه حرکتی به سمت درک و خلق دوباره معنا به مثابه بعد حس شده هستی است. در بوف کور نیز شاهد ظهور چنین تفکر نشانه - معناشناختی در بطن گفتمان هستیم؛ بدین معنا که دریافت شخصیت اصلی از خود و جهان پیرامونش و دیگری نه یک برداشت ساده و کلیشه ای، بلکه برپایه حضور حسی- ادراکی و پویاست که در تعامله با پدیده ها شکل می گیرد. از این روی، در پژوهش حاضر، با تکیه بر نظریات لاندوفسکی که با الهام از تفکر زیبایی شناختی گرماس مبحث نشانه - معناشناسی هستیمحور و تجربه زیسته را در ابعاد وسیع تری مطرح می کند، سعی داریم کارکردهای گفتمانی حضور سوژه بودشی و نوع ارتباط وی با خود و دیگری را به چالش بکشیم و درنهایت به پاسخ این پرسش ها دست یابیم که تعامل با این دیگری چگونه و بر چه اساسی باعث ظهور بعد زیبایی شناختی گفتمان و ایجاد نظام های جدید گفتمانی همچون نظام خلسه و استعلا می شود و سوژه در جریان این تحول هستی شناسانه به چگونه درکی از خود و جهان پیرامونش دست می یابد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
اکرم آیتی
استادیار زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
نجمه اکبری
دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران