بررسی رابطه دولت های غربی و جریان های عرفانی در ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی

تعاریف نوین امنیت ملی شامل حوزه های اقتصادی، محیطی و فرهنگی و به ویژه هویت ملی است. بدیهی است روح معنویت، تعبد و توحید اسلام مبتنی بر معارف قرآن و مودت اهل بیت (ع) از مولفه های هویت ملی ایران است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، سعی کشورهای غربی بر این بوده با ترویج افکار ماتریالستی، اومانیستی و سکولاریستی، امنیت ملی ایران را دستخوش تغییرات نمایند. چنانچه در دهه های اخیر شاهد روند رو به تزاید گرایش به جریان های معنویت گرا در اشکال مختلف شرقی و غربی آن در کشورمان هستیم. اغلب این جریان ها، اصول فکری متفاوت یا متضاد با اسلام، ترویج فرهنگ برهنگی، اباحه گری و روابط جنسی، مخالفت با خدا و مذهب را ترویج می کنند. از این رو رواج آنها هویت ملی را تهدید می کند که در نتیجه ناقض امنیت ملی است و باید راهکار مناسب فرهنگی برای آن اندیشیده شود. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی رابطه دولت های غربی و جریان های عرفانی بعد از انقلاب اسلامی ایران می باشد. محقق در این پژوهش سوال زیر را مورد توجه قرار داده است: آیا رابطه ای بین دولت های غربی و فعالیت عرفان های نوظهور در ایران، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی وجود دارد در پاسخ به این سوال فرضیه زیربه اثبات رسیده است از میان عوامل موثر در رشد و فعالیت عرفان های نوظهور در ایران، نقش عوامل بین المللی و کشورهای غربی در ایجاد بحران فرقه های نوظهور بیشتر و چشمگیر تر است. در این فرضیه نقش دولت های غربی متغییر مستقل و فعالیت عرفان های نوظهور در ایران بعد از انقلاب اسلامی نقش تابع را دارد.

کلیدواژه ها:

جریان ، جریان شناسی ، فرقه ، فرقه سازی ، جنبش های نوپدید دینی ، عرفان