جهات کاهش خسارت قراردادی معین در حقوق ایران

تعیین وجه التزام در قراردادها امری معمول است که به صراحت ماده 230 ق.م، در صورت وجود آن در قرارداد، حاکم نمیتواندمتخلف را به بیشتر یا کمتر از آن محکوم نماید. با وجود اطلاق این ماده، به نظر میرسد بتوان در مواردی، میزان خسارت قراردادی معین را کاهش داد. در این راستا مقاله حاضر کوشیده است تا با روشی توصیفی-تحلیلی و با بررسی جهات قرادادی (فصل اول) و قانونی (فصل دوم) کاهش خسارت قرادادی معین، به این مساله بپردازد که چه جهاتی میتواند موجب کاهش خسارت قراردادی معین گردد. نتایج حاصل از مقاله پیشرو حاکی از آن است که عدم قابلیت پیشبینی خسارت در هنگام تراضی، موجب خروج موضوعی وجه التزام از خسارت به وجود آمده میگردد. همچنین در صورت اجرای بخشی از قرارداد توسط متخلف، بروز غفلت قابل اغماض و عسر و حرج، دادرس مکلف به کاهش میزان خسارت قراردادی معین میباشد و از سوی دیگر، وجه التزامی که مخالف با اخلاق حسنه و نظم عمومی باشد، باطل میباشد.

کلیدواژه ها:

کاهش خسارت قراردادی معین ، پیشبینی خسارت ، نظم عمومی ، غفلت قابل اغماض ، عسر و حرج