پیش بینی سازگاری زناشویی در دانشجویان زن متاهل بر اساس سبک های حل مسیله

سنگ بنای خانواده، ازدواج است. با شروع ازدواج و ایجاد رابطه ی زناشویی، سازگاری زناشویی به متغیری مهم در رابطه با کیفیت ازدواج بدل می شود. سازگاری زناشویی، وضعیتی است که در آن زن و شوهر در بیشتر مواقع احساسی ناشی از خوشبختی و رضایت از همدیگر دارند. روابط رضایت بخش در بین زوجین از طریق علاقه ی متقابل، میزان مراقبت از همدیگر و پذیرش و تفاهم یکدیگر قابل سنجش است. در واقع رضایت زناشویی یک ارزیابی کلی از وضع فعلی ارتباط، ارایه می دهد. یکی از رایج ترین مفاهیم برای تعیین و نشان دادن میزان شادی و میزان پایداری رابطه، رضایت و سازگاری زناشویی است. سازگاری زناشویی به صورت خودکار ایجاد نشده و به وجود آمدن آن نیاز به تلاش زوجین دارد. معمولا سال اول ازدواج از نظر سازگاری بسیار ناپایدار بوده و بیشترین خطر را برای ناسازگاری و طلاق دارد. سازگاری رضایت بخش فرد با موقعیت های اجتماعی عمده ی زندگی به طور مستقیم با میزان ارضای همه ی نیازهای اساسی مرتبط است. نیازها و ارضای آن ها به خصوص به ادراک افراد بستگی دارد که با توجه به سن و جنس، استعدادهای ارثی، فرهنگ، طبقه ی اجتماعی، شغل، محل جغرافیایی، تعلیم و تربیت، تجارب و سازگاری های زندگی اشخاص دیگر در محیط فرد، تغییر پیدا می کند ]3.[ یکی از متغیرهای مورد بررسی این مطالعه ، سبک های حل مساله ی افراد است. این متغیر در حوزه ی روانشناسی به دلیل مرتبط بودن با روان و رفتار افراد از اهمیت روز افزونی برخوردار است. مهارتهای حل مسآله ی افراد، اشاره به سبک های ترجیحی آنان هنگام برنامه ریزی کردن، ایده پردازی، آمادگی آنان برای عمل به هنگام مواجهه با مشکلات و همچنین مدیریت تغییر اشاره دارد. بنابراین هرفرد بنابه ویژگی های روانشناختی و جامعه شناختی خود، سبکی را برای حل مساله هایی که با آن روبه رو می شود در پیش می گیرد که برخی از این سبک ها سازنده بوده و به پیشرفت فرد کمک می کند و برخی نیز هیجانی و غیرسازنده بوده و فرد را از پیشرفت باز می دارد. ]8.[ بنابراین، این پژوهش پیش بینی سازگاری زناشویی در دانشجویان زن متاهل را بر اساس سبک های حل مسیله بررسی می کند.