اثر ارتباط استاد دانشجو بر انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان تحصیلات تکمیلی تربیت بدنی و علوم ورزشی

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر ارتباط استاد دانشجو بر انگیزش تحصیلی وخودکارآمدی پژوهشی دانشجویان تحصیلات تکمیلی تربیت بدنی و علوم ورزشی بود.محدوده مطالعاتی پژوهش، استان اصفهان و جامعه آماری آن، تمام دانشجویان مشغول بهتحصیل در مقاطع تحصیلات تکمیلی رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی (N=934) بود. حجمنمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان تعیین (N=274) و دانشجویان به صورتتصادفی- طبقه ای گزینش شدند. برای جمع آوری اطلاعات پیرامون متغیر ارتباطاستاد- دانشجو از پرسشنامه عابدینی و همکاران (1391)، برای جمع آوری اطلاعات پیرامونمتغیر انگیزش تحصیلی از پرسشنامه هرمانس (1987) و برای جمع آوری اطلاعات پیرامونمتغیر خودکارآمد ی پژوهشی از پرسشنامه گراوند و همکاران (1392) استفاده شد که رواییمحتوایی و صوری آنها بر اساس نظرات استادان مدیریت ورزشی، و پایایی آنها بر اساس آلفایکرونباخ تایید شد. برای تحلیل داده ها از مدلسازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارلیزرل 8/80 استفاده گردید که نتایج نشان داد ارتباط استاد- دانشجو با ضریب 0/45 بر خودکارآمدی پژوهشی و با ضریب 0/36 بر انگیزش تحصیلی دانشجویان تحصیلات تکمیلی تربیت بدنی و علوم ورزشی اثرگذار است. همچنین، انگیزش تحصیلی نیز با ضریب 0/51 به طور معنی دار بر روی خودکارآمدی پژوهشی اثرگذار است. بر این اساس میتوان گفت بابهبود روابط و تعاملات استادان و دانشجویان رشته تربیت بدنی، انگیزش تحصیلی وخودکارآمدی پژوهشی این دانشجویان به سطح بالاتری ارتقا پیدا خواهد کرد و در نتیجه،وضعیت مناسبتری برای پژوهش و تحصیل آنها فراهم می آید.

کلیدواژه ها:

ارتباط استاد- دانشجو ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی پژوهشی