علل ناکارآمدی برنامه ریزی مجتمع های مسکونی در ایران

مسکن را میتوان از نگاهی مهم ترین ساخته دست بشر دانست. مسکن و برنامه ریزی آن به دلیل ویژگی های خاص همواره به مشکل پیچیده برای دولت ها و جوامع بدل گشته است. به دلیل تاثیر گسترده مسکن بر روی امور اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، روانی جامعه در کشور های پیشرفته مورد توجه خاص برنامه ریزان شهری و دولت ها قرار گرفته است. برنامه ریزی مسکن در کشور ایران پس از دهه 1340-1330 به دلیل مهاجرت گسترده از روستا ها، زاغه و حاشیه نشینی، رشد فزاینده شهر نشینی، تزریق در آمد سرشار نفتی به شهر ها و افزایش جمعیت شدید در سال های پس از انقلاب، مورد بحث قرار گرفت ولی به دلایل مختلف از جمله کلی بودن برنامه ها، عدم مشارکت مردم، اجرایی نبودن برنامه ها به دلیل شکاف بین هدف و عملکرد و... نتایج مطلوبی در بر نداشته است. مشکلات کنونی مسکن در ایران چه به لحاظ کمی و چه به لحاظ کیفی گواه بر همین مدعاست. در پژوهش پیش رو سعی بر آن شده است تا ضمن بررسی مبانی نظری و انواع روش ها و شاخص های تاثیر گذار بر برنامه ریزی مسکن، در پایان دلایل مطلوب نبودن برنامه ریزی مسکن در ایران و راهکار های برون رفت از مشکلات فعلی نیز بررسی گردد.

کلیدواژه ها:

مسکن ، برنامه ریزی ، شاخص برنامه ریزی ، مجتمع مسکونی ، امنیت ، اجتماعی-فرهنگی