سیاست کیفری ایران در قبال اطفال بزه دیده با محوریت کودک آزاری والدین

امروزه یکی از دغدغه های جرم شناسان خشونت علیه اطفال است. چراکه کودکان به جهت عدم قدرت و استقلال، ضعف جسمانی و عقلانی و وابستگی به خانواده همواره به عنوان قشری آسیب پذیر در معرض انواع آزارها، مخاطرات و جرایم بزرگ سالان قرار دارند. لذا فراهم ساختن زمینه های دسترسی به عدالت برای این گروه از بزه دیدگان که توانایی درک و احقاق حقوق خود را ندارند، ضرورت دارد.تهدید علیه تمامیت جسمانی و معنوی کودکان، یکی از مهم ترین تهدیدات از سوی والدین علیه کودکان می باشد که عمده ترین صدمه علیه کودکان مربوط به بحث خشونت خانگی است که امروزه دایره وسعت و اشکال آن تنوع فزاینده ای داشته است.به عبارت دیگر یکی از راه های پیشگیری از جرایم و تکرار آن ها در مورد کودکان، اصلاح قوانین مشوق کودک آزاری از سوی والدین و برطرف کردن خلاء ها و اشکالات قانونی از طریق جرم انگاری برخی اعمال، تغییر ارکان برخی جرایم، تشدید مجازات ها یا تغییر در نوع آن ها و ... می باشد.به نظر می رسد در نظام کیفری ایران، قوانین و مقرراتی وجود دارد که به دلایل مختلف، کمتر جنبه بازدارندگی داشته و بدین ترتیب به بزه دیده شدن بیشتر کودکان از سوی والدین دامن می زند.این تحقیق با نگاهی بزه دیده محور و با این پیش فرض که نقد و بررسی قوانین و اصلاح و بروز کردن آن ها گام موثری در جهت پیشگیری از بزه علیه این قربانیان خاموش می باشد، به بررسی کیفیت بزه دیدگی کودکان از ناحیه والدین در نظام کیفری ایران می پردازد در این تحقیق از روش توصیفی تحلیلی بهره گرفته شده است.

کلیدواژه ها:

سیاست کیفری ، بزه دیدگی اطفال ، کودک آزاری