حدود حق تادیب اطفال توسط اولیای قانونی با نگاهی به فقه شیعه

حق تادیب اطفال توسط اولیای قانونی در نظام حقوقی ایران، حقی است که توسط قانون گذار به رسمیت شناخته شده است. مقنن در قانون مدنی (ماده (1179 این حق را برای ابوین طفل قایل شده است و حتی در سال 1392 و در پی تدوین قانون جدید مجازات اسلامی گام را فراتر نهاده و در بند (ت) ماده 158، این حق به عنوان یکی از موانع مسیولیت کیفری بیان شده است. نکته بسیار مهم کهظاهرا از نظر مقنن، نادیده گرفته شده، ارایه حدود و معیاری ثابت در راستای اعمال این حق بوده است. مقنن در قانون مدنی و همچنین در قانون مجازات اسلامی، با ذکر کلمات و قیودی مبهم نظیر خارج از حدود ، حد متعارف و حد شرعی در ارایه معیاری متقن، ناکام مانده است. در این نوشتار سعی بر این بوده است که با بررسی موازین شرعی و فقهی و همچنین نگاهی اجمالی بر اثرات مخرب اعمال ناروای این حق از منظر روانشناسی، معیاری صحیح در جهت حمایت از یکی از حساسترین اقشار جامعه (اطفال) ارایه گردد.

کلیدواژه ها:

حق تادیب ، اطفال و نوجوانان ، قانون مجازات ، قانون مدنی ، فقه شیعه