بررسی شعر دهه ی هفتاد از منظر دانش بدیع

هدف از دانش بدیع غنای بعد آهنگین شعر است . صنایع بدیعی در دو حوزه ی لفظی ومعنوی بررسی می شوند. صنایع لفظی: موجب افزایش موسیقی کلام از طریق ایجاد ارتباط با تناسب میان الفاظ به شیوه های متعدد می شوند. مانند: الف: همجنس سازی : یعنی به کارگیری وازه های هم ریشه مثل ساز و سازه. ب: هماهنگ سازی: یعنی به کاربردن واژه هایی که با هم شباهت آوایی دارند. مثل سرود و سروش. ج: تکرار: یعنی ایجاد تاکید در سخن ، با مکرر ساختن یک واژه.مثل:ای یاوه یاوه یاوه خلایق، مستبد و منگ!!! صنایع لفظی گاه فقط برای تنوع و برانگیختن شگفتی مخاطب به کار میروند. مثل حذف، تجرید و توشیح. صنایع تجنیس و جناس و تکرار در شمار صنایع لفظی هستند. صنایع معنوی: موجب زیبایی معنوی در کلام میشوند. این صنایع، سخن را خیال انگیز و تصویری چند بعدی به شعر میبخشند و از زبان روزمره، متمایز می سازند. مخاطبزبان ادبی با شناخت و فراگیری این صنایع، به جنبه های زیبایی شناسیک زبان دست مییابد. صنایع لف و نشر، التفات، حسن تعلیل و حسن طلب از صنایع معنوی هستند. تفاوت این دو صنعت بدیع ،در این است که صنایع لفظی بسیار ظریفند و در هر زبان حیات خاصی دارند و در ترجمه از بین میروند، اما برای صنایع معنوی میتوان جانشین پیدا کرد. بنابراین از دیدگاه زبان شناسی ، صنایع لفظی کلام در محور هم نشینی و صنایع معنوی در محور جانشینی جای می گیرند . اهمیت دانش بدیع در شعر غنای موسیقی و افزایش طنین آن است. یکی از عناصر شاخص وعمده ی شعر در میان همه ی ملل در ادوار مختلف آهنگین بودن آن است ودانش بدیع در جهت غنی تر شدن این بعد شعر شکل گرفته ودر عمده ی شعر دفاع مقدس وجنگ حتی مراثی نیز با لحن حماسی روایت شده لذا دانش بدیع به خاطر تاثیرش در آهنگین شدن کلام در عرصه ی شعر این دوره کاربرد خاصی یافته که در ادامه ی جستار به بررسی ابعاد این موضوع می پردازیم.