عنوان تخصیص قابلیت اطمینان به زیرسیستم های فضاپیمای سرنشین دار

یکی از مهمترین چالش ها در طراحی سیستم های فضایی، طراحی سیستم با قابلیت اطمینان بالا می باشد. این موضوع در سیستم های فضایی که حامل سرنشین هستند از اهمیت بسیار بیشتری برخوردار است. برای طراحی یک سیستم بر مبنای قابلیت اطمینان نخست باید بر اساس تعریف ماموریت دریافت شده از کارفرما، هزینه درنظر گرفته شده برای پروژه، امکانات و زیرساخت هایی که برای انجام پروژه وجود دارد و یا باید توسعه یابد، مقداری برای قابلیت اطمینان سیستم مشخص شود. پس از آن این عدد باید بر اساس معیارهای مشخصی به زیرسیستم های موجود تخصیص یابد تا شروعی برای آغاز طراحی باشد. روش های مختلفی برای تخصیص قابلیت اطمینان از سطح سیستم به سطح زیر سیستمی وجود دارد که در هر پروژه ای با توجه به ویژگی های آن، یکی از این روش ها انتخاب می شود. در این مقاله با توجه به شناخت کافی از زیرسیستم ها و عملکرد آنها در یک فضاپیمای سرنشین دار و همچنین تجارب عملیاتی موجود، از روش امکان پذیری برای تخصیص قابلیت اطمینان در فضاپیمای سرنشین دار استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

تخصیص قابلیت اطمینان ، فضاپیمای سرنشین دار ، روش امکان پذیری