عرفان، شهادت و پایداری

شهید کسی است که پس از گذر از تزکیه فردی و استغراق درفنای ربانی، دوباره پا به دایره امکان گذاشته و دست فقیران را گرفته و آنچه را خود شهود کرده است، به دیگران می چشاند. شهادت اصلاح دیگران و رشددادن کاروان انسانی از اسفل السافلین به اعلی علیین است. شهادت طلبان باید از تزکیه فردی رهیده و به تزکیه اجتماعی روی آرند و در این طریق این امکان وجود دارد که شاهد و منذر از تن خویشتن بکاهد و خود را برای احیای دیگران فرسوده نماید چنانکه پیامبران و اوصیای آنان عمل کردند، گاهی نیز فرصتی برای احیای دیگران بسیار کم است از اینجاست که این تن کاستی به صورتی دیگر و با سرعت بسیار باید انجام گیرد تا تزکیه اجتماعی یا به عبارت بهتر شهادت طلبی حاصل آید. حاصل این شهادت طلبی در مکتب پر ارج شهادت کشته شدن انسان هایی است که تاریخ بشر کم از آنها سراغ ندارد و آنان با طی مراحل پر رنج عرفان، پای در حظیره قدسیان گذاشته تن درهم شکستند، تا روح آنان آزاد از آسودگی های ظلمانی به افق اعلی پر کشیده و دیگر ارواح در بند را که در تن آسایی اسیران کوی ماده سرگشته بودند نجات دهند. به همین دلیل رابطه عرفانو شهادت، چون رابطه مردمک چشم باچشم است. عرفان بدون شهادت، نه معرفت است و نه شهود، بلکه جهل مرکب است. تاریخ عرفان و عارفان، همان تاریخ تزکیه های انفرادی و سلوک در خلوتگاه نفس است. اما تاریخ شهادت و شاهدان شهید، تاریخ تزکیه های اجتماعی و اصلاح در جمع عاقلان است و هر دو، دو روی یک سکه برای ساخته شدن فرد و جامعه واصلاح نفس و نفوس می باشند و این است زیباترین ارتباط آن دو. در این مقاله سعی شده است هم روند سلوکی و عرفانی با الگوگیری از عارفان پاکیزه خو دنبال گردد و هم روند عشق بازی عاشقان کوی شهادت که از همه چیز خود گذشته تا رخساره یار را شهود نمایند الگوگیری شده است و در این ایام که قلم در صحنه زورآزمایی به میدان آمده، امام حسین (ع) زیباترین، کامل ترین و لطیف ترین الگوی عرفان و شهادت می باشند

کلیدواژه ها:

شهادت ، شهود ، عرفان ، پایداری