بررسی رابطه بین سن شروع مصرف مواد مخدر و نوع ماده مخدر مصرفی با پایبندی به درمان در بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون بیمارستان روانپزشکی بهاران سال 1394
سال انتشار: 1396
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 706
نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
این مقاله در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
PPDMED02_053
تاریخ نمایه سازی: 16 تیر 1397
چکیده مقاله:
مقدمه و هدف: یکی از چالش های عمده کنونی در درمان نگهدارنده با متادون (MMT) میزان ماندگاری در درمان است. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین سن شروع مصرف مواد مخدر و نوع ماه مخدر مصرفی با پایبندی به درمان بودمواد و روش ها: این مطالعه از نوع مقطعی و توصیفی –تحلیلی بود که در نیمسال اول و دوم سال 1394 روی 200 عدد پرونده معتادین مراجعه کننده به بیمارستان روانپزشکی زاهدان که در حال دریافت MMT بودند انجام گرفت. نمونه های آماری به روش تصادفی ساده انتخاب و اطلاعات مورد نیاز از مستندات پرونده های بیماران جمع آوری و به منظور دسته بندی در فرم اطلاعاتی وارد شد سپس داده ها با استفاده از آزمون CHI-SQUARE و نرم افزارSPSS نسخه 21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: میزان پایبندی بیماران به درمان در مدت 6 ماه 51/5 % بود. سن شروع مصرف مواد مخدر ارتباط معناداری با پایبندی بیماران به درمان داشت به طوریکه با بالارفتن سن شروع مصرف مواد مخدر میزان پایبندی نیز افزایش یافت (P=0/..0) و نوع ماده ی مخدر مصرفی نیز ارتباط معناداری با پایبندی بیماران به درمان داشت (P=0/000) میزان پایبندی بیماران وابسته به تریاک، شیره ، هرویین بیش از یک نوع اوپیویید، حشیش با اوپیویید و آمفتامین با اوپیویید به ترتیب کاهش یافت ضمن اینکه در بررسی ارتباط نوع ماده مصرفی با جنسیت، میزان تحصیلات و وضعیت تاهل رابطه ای یافت نشد. در حالیکه با وضعیت اشتغال ارتباط معناداری داشت (P=0/02) همچنین بررسی رابطه ی سن شروع مصرف با جنسیت نشان داد که جمعیت مذکر در مقایسه با مونث در سن پایین تری شروع به مصرف مواد می کند (P=0/000)نتیجه گیری: سن شروع مصرف مواد و نوع ماده ی مخدر مصرفی می تواند نقش موثری روی پایبندی بیماران به درمان داشته باشد بنابراین با تاکید بر هر کدام از عوامل مذکور می توان اقدامات موثری در جهت افزایش ماندگاری بر درمان انجام داد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمدرضا هرمزی
دانشگاه علوم پزشکی زاهدان
مهدیه حسین پور
دانشگاه علوم پزشکی زاهدان
مهدیه ابراهیمی
دانشگاه علوم پزشکی زاهدان