گل چهار برگ (قالب رباعی در خدمت مضامین عرفانی )

رباعی، قالب کوتاه شعری است که شاعران ایرانی، آن را ابداع کرده اند و از آغاز رواج تصوف در ایران، قالب محبوب صوفیان در سماع بوده است. می گویند ابوسعید ابوالخیر ، عارف نامی خراسان ، در ترویج سماع و رباعی نقش مهمی ایفا کرده است . بعد از ابوسعید، بزرگترین عارفان ایران همچون عطار، مولانا، عین القضات و دیگران، به سرایش این قالب شعری و آرایش نثر خود به رباعی علاقه نشان داده اند. رباعی هر چند با خیام که افکار فلسفی داشت به کمال رسید اما در طول چند قرن، این عارفان بودند که ظرفیت بالا و استعداد شگرف رباعی را کشف کردند و مضامین ژرف عرفانی را در سینه ی تنگ آن گنجانیدند.

کلیدواژه ها:

باعی ، سماع ، عرفان ، اهل تصوف