مقایسه تاثیر دو نوع برنامه ریزی بر عملکرد نوشتاری زبان آموزان ایرانی از حیث روانی ، دقت و پیچیدگی نوشتار

هدف پژوهش پیش رو مقایسه تصویر دو نوع برنامه ریزی شامل برنامه ریزی قبل از تدریس و برنامه ریزی هم زمان در عملکرد نوشتاری زبان آن زن ایرانی از حیث دقت، روانی و پیچیدگی است. بدین منظور از 134زبان آموز ایرانی که دارای بسندگی زبانی متفاوتی بودند خواسته شد و تکلیف نوشتاری متفاوت را تحت این دو با برنامه ریزی انجام دهند. یافته های این پژوهش حاکی از آنست که هیچ یک از انواع برنامه ریزی در متن نوشتاری تاثیری ندارد. با وجود این برنامه ریزی هم زمان باعث افزایش روانی نوشتار می شود و برنامه ریزی و در صد نیز باعث افزایش پیچیدگی نوشتار. یافته ها همچنین بیانگر آنست که افراد با بسندگی بالاتر زبانی در هر سه مورد دقت، روانی و پیچیدگی عملکرد بهتری نسبت به افراد با بسندگی پایین تر زبانی در هر دو نوع برنامه ریزی داشتند. این بدان معناست که هیچ رابطه ای بین نوع برنامه ریزی بر میزان بسندگی زبانی وجود ندارد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، پیچیدگی ، دقت ، روانی