رابطه بین شاخص های بازفعالی پاراسمپاتیکی قلب پس از فعالیت و توان هوازی زنان جوان فعال

بازداری سمپاتیکی و بازفعالی پاراسمپاتیکی قلب پس از توقف فعالیت جسمانی یکی از مکانیزم های طبیعی دستگاه عصبی خودکار برای ایجاد هومیوستاز است. ارتباط معنادار شاخص های بازفعالی پاراسمپاتیکی قلب با توان هوازی توسط محققین مختلفی گزارش شده و پایش تغییرات این شاخص ها برای بررسی وضعیت تمرینی ورزشکاران بواسطه بکارگیری فعالیت های زیر بیشینه یکی از رویکردهای کاربردی است که در سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته است .[2] یافته های تحقیقات اخیر نشان می دهد که بازفعالی پاراسمپاتیکی قلب می تواند تحت تاثیر خستگی یا سازگاری های قلبی تنفسی ورزشکاران نتایج متناقضی را نشان دهد.[5] از طرف دیگر پژوهش های مختلف از روش های مختلفی برای گزارش فعالیت مهاری بخش پاراسمپاتیک دستگاه عصبی خودکار در تنظیم فعالیت قلبی مانند افت یک دقیقه ای ضربان قلب (HRR60s)، متوسط ضربان قلب یک دقیقه بازگشت به حالت اولیه (HRRavg) و تغییر پذیری ضربان قلب (HRV) استفاده کرده اند .[2] به نظر می رسد تفاوت های روش شناسی مطالعات در اندازه گیری و گزارش این شاخص مسیول بخشی از این تناقض ها بوده باشد. با این وجود اندازه گیری همزمان و مقایسه ارتباط همه این شاخص ها با توان هوازی هنوز صورت نگرفته است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین شاخص های پاراسمپاتیکی قلب پس از فعالیت و توان هوازی زنان جوان فعال بود.