بررسی تدلیس در فقه و حقوق ایران

تدلیس، لغتی است که از فقه و زبان عرب وارد زبان حقوقی ما شده است و در کتابهای لغت عربی به معنای پوشاندن و پنهان ساختن عیوب میباشد. در قانون مدنی و فقه از کلمه تدلیس به عنوان فریبکاری در معاملات استفاده شده البته دامنه فریب در معاملات بسیار وسیع میباشد اما منظور ما پنهان نمودن عیب یا عیوب یا وانمود نمودن حسن یا محاسن واهی در خصوص کالا یا خدمات یا هر چیزی که مورد معامله میباشد است. لذا مقاله حاضر که در صدد بررسی تدلیس است پس از بسط فضای مفهومی موضوع تحقیق، به تبیین احکام مفهوم تدلیس پرداخته و قوانین کشور ایران را در این خصوص بررسی می کند. با توجه به ماهیت موضوع مقاله و استفادهای که میتوان از نتایج حاصل برای بررسی تدلیس داشت، این مقاله از نوع کاربردی محسوب میشود که نوع روش گردآوری اطلاعات، روش تحقیق کیفی و از نوع مطالعات اسنادی باهدف دست یافتن به دیدگاههای جدید و ژرف نگری در موضوعات مرتبط به بررسی تدلیس در فقه و حقوق است؛ بنابراین جامعه آماری موردبررسی، اسناد حقوقی مرتبط به تدلیس و جنبه حقوقی آن است. درنهایت بهمنظور توصیف و تحلیل دادهها از روش تحلیل متون حقوقی استفاده شده است. یافته های این مطالعه، حاکی از آن است که، اولا؛ تدلیس عبارت است از عملیاتی که موجب فریب طرف معامله میشود و ثانیا در فقه اسلامی مانند حقوق انگلیس نظریه جامعی از تدلیس هم پهنه آنچه درحقوق فرانسه وجود دارد, نمی توان یافت ولی مصادیقی پراکنده در مباحث مختلف فقهی می توان گردآورد که برای بنای نظریه ای نسبتا کلی بکار آید.

کلیدواژه ها:

تدلیس ، فقه ، حقوق ، ایران