بررسی رابطه هوش هیجانی و هوش معنوی بر روی دانش آموزان پسر مقطع اول دبیرستان شهراصفهان در سال 1395

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین هوش معنوی و هوش هیجانی دانش آموزان پسر دوره متوسطه شهر اصفهان در سال تحصیلی 1395-1394 در پایه اول دبیرستان به روش توصیفی– همبستگی انجام شده است. جامعه آماری کلیه(500نفر) دانش آموزان پایه اول دبیرستان شهر اصفهان بودند تعداد 100 نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای برای شرکت درپژوهش انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده ها از دو پرسشنامه ( 8 عاملی) هوش معنوی ناصری سال (2007 (با آلفای کرونباخ 958/0و پرسشنامه هوش هیجانی شرینگ سال (2000) (دارای 33 سوال و 5 مولفه) استفاده شده است که روایی و پایایی ضریب آلفای کرونباخ 85/0 برآورد شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی شامل (میانگین، انحراف معیار و...) و آمار استنباطی شامل (ضریب همبستگی پیرسون) مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تجزیه وتحلیل داده ها نشان داد که رابطه مستقیم مثبت ومعناداری بین هوش هیجانی وهوش معنوی وجود دارد. سطح معناداری بین هوش معنوی و مولفه خودآگاهی، مولفه خودکنترلی، مولفه خودانگیزی و مولفه مهارت های ارتباطی هوش هیجانی برابر 001/0=r است و از 05/0)مقدار سطح خطا) کوچکتر است و فرضیه تایید می شود و بین دو متغیر رابطه معناداری وجود دارد. ولی سطح معناداری بین هوش معنوی و مولفه همدلی از هوش هیجانی برابر 607/0=r است و از 05/0)مقدار سطح خطا) کوچکتر است،بنابراین فرضیه تایید نشده و بین دو متغیر رابطه معناداری وجود ندارد.

کلیدواژه ها:

هوش معنوی ، هوش هیجانی ، دانش آموزان