نقش شبکه های درون منطقه ای در ارتقاءظرفیت های نوآوری منطقه کلان شهری تبریز

رویکرد سیستم نوآوری منطقه ای، مفهوم جدیدی است که از دهه 1990 در پی تکامل رویکردها و نظریه های توسعه منطقه ای شکل گرفته است و در برگیرنده سیستمی است که در ان بنگاه ها با بازیگران منطقه ای تعامل داشته و در نتیجه روابط در هم تنیده اجتماعی و همجواری فضایی با عناصر منطقه ای به یادگیری تعاملی و نوآوری دست می یابندو در پی ارتقاء ظرفیت های نوآوری بنگاه ها، به پویایی توسعه در مناطق یاری می رسانند. هدف این مقاله بررسی و تحلیل نقش شبکه های درون منطقه ای در ارتقاء ظرفیت نوآوری در منطقه کلان شهری تبریز می باشد. روش تحقیق در این مقاله پیمایش بوده و از روش اسنادی و کتابخانه ای نیز برای تبیین مبانی نظری و تجربی و از شیوه نمونه گیری طبقه بندی شده به منظور تعیین حجم نمونه استفاده شده است یافته های این تحقیق نشان می دهد که شدت شبکه بندی درون منطقه ای در یادگیری تعاملی و در نتیجه نوآوری بنگاه ها در منطقه کلان شهری تبریز نقش مهمی ایفا می کند و همجواری با شبکه مشتریان و تامین کنندگان بمثابه دوعامل مهم در ارتقاء ظرفیت های نوآوری بنگاه های منطقه عمل می کند در حالیکه محیط نهادی و منابع حمایت کننده دانش مانند: دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی تاثیر چندانی در افزایش نوآوری بنگاه ها ندارند.

کلیدواژه ها:

سیستم های نوآوری منطقه ای ، شبکه درون منطقه ای ، ظرفیت های نوآوری ، منطقه کلان شهری تبریز ، توسعه ای منطقه ای