قرآن و مهندسی فرهنگی

تعبیر مهندسی فرهنگی، در ادبیات علمی و اجتماعی ما از پیشینه ای طولانی برخوردار نیست . بلکه می توان تولد آن را در دهه های اخیر جستجو کرد . البته این تولد نوین به ساختار ترکیبی واژه مهندسی فرهنگی مربوط میشود چه این که هر یک از این دو واژه به تنهایی در زبان فارسی قدمتی بس طولانیتر دارد. لغت شناسان، واژه مهندس را به معنای : اندازه گیرنده، تقدیرکننده، محاسب، شماردار و مقدر دانستهاند و مهندسی را اندازهگیری و حسابگری تعریف کرده اند. کاربردهای نخستین این کلمه در ادب پا رسی، در زمینه علم هندسه و اشکال عالم، مساحی و اندازه گیری زمین و بنا بوده و سپس در قلمرو سایر دانش ها چون پیکرتراشی، معماری، راه سازی، کشاورزی و نهایت ساختن انواع ماشین ها و طراحی و ساخت سیستمهای الکتریکی و الکترونیکی سرایت کرده است. واژه فرهنگ نیز پرد ینه است و به مع نای دا نش و ادب بوده است و شاعرانی چون کسایی، فردوسی، فرخی، عنصری، ناصرخسرو ، خاقانی، نظامی و مولوی آن را به همین معنا دانسته و در همین معنا به کار برده اند.