پویایی فقه قرآنی بخش اول

استمرار حیات معارف دینی واحکام شریعت واز آن جمله فقه قرآنی، در بستر جاری ومتحول زمان ،از دیرباز موضوعی جدی در محافل فرهنگی دینی بوده است. هر چه زمان بیشتر می گذرد وشرایط وامکانات ومقتضیات، تحول فزون تری می یابد، حساسیت واهمیت این موضوع بیشتر رخ می نمایاند.ماندگاری فقه قرآنی وبه طور کلی احکام وقوانین شریعت آسمانی در طول روزگاران وفراگیری آن نسبت به همه ملتها، افراد گوناگونی را به درنگ و اندیشه ویا اثبات ورد واداشته است.دو گروه عمده، با دو انگیزه جدا به طرح این مبحث پرداخته اند.1 .کسانی که دین را پدیده ای بشری می پندارند وزاییده شرایط ومقتضیات زمان ومکانی خاص.اینان، درحقیقت منکر وحی و پیوند ادیان آسمانی با مبدا هستی هستند و دین ناباوری خود را گاه در قالب انکار شریعت آسمانی و گاه در پوشش نفی استمرار وفراگیری آن بیان داشته ومی دارند.این گروه، باطرح شبهات وابهامها در صدد نفی اصالت قوانین الهی هستند، ولی تلاش آنان برای بی اعتبار ساختن احکام دینی، زمینه تلاش و کند و کاو گروه دوم را فراهم می آورد.