مقایسه اثربخشی درمان بین فردی و درمان شناختی - رفتاری بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی در ایران

مقدمه: هدف از این پژوهش مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری (CBT) و درمان بین فردی (IPT) در بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی می باشد. روش: این مطالعه از نوع طرح های پیش آزمون-پس آزمون دوگروهی است که در آن از بین دانشجویان دختر مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی، نمونه ای40 نفره، انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه CBT و IPT اختصاص داده شدند. جلسات درمانی در قالب گروه های 10 نفره و در طول 12 هفته برگزار گردید. ابزارهای مورد استفاده در این مطالعه شامل پرسشنامه هراس اجتماعی(SPIN)، فرم کوتاه پرسشنامه کیفیت زندگی (SF-36) و مصاحبه تشخیصی روانپزشکی مبتنی بر (SCID) DSM- IV بود. داده های به دست آمده با روش آماری تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: تحلیل داده ها مشخص کرد که بین اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و درمان بین فردی در کاهش نشانه های اختلال اضطراب اجتماعی تفاوت معناداری وجود دارد، به طوری که اثربخشی IPT در کاهش نشانه های هراس اجتماعی بیش تر از CBT می باشد (P=0/002)، نتایج همچنین حاکی از آن بود که از لحاظ اثربخشی دو روش درمانی CBT و IPT در بهبود و ارتقای اکثر جنبه های کیفیت زندگی جز خرده مقیاس عملکرد اجتماعی (P=0/04) تفاوت معناداری وجود ندارد.نتیجه گیری: یافته های مطالعه حاضر نشان داد که با وجود آنکه درمان بین فردی در کاهش نشانه های اضطراب اجتماعی موثرتر از درمان شناختی رفتاری است، با این حال در اغلب خرد مقیاس های کفیت زندگی بیماران مبتلا به اضطراب اجتماعی جز خرده مقیاس عملکرد اجتماعی در میزان اثربخشی این دو روش درمانگری تفاوت معناداری وجود ندارد، لکن با توجه به ضعیف تر بودن CBT نسبت به IPT در زمینه خرده مقیاس عملکرد اجتماعی می توان درمان بین فردی را برای بهبود بیماران ایرانی مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی در اولویت انتخاب درمانگر قرار داد.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، درمان شناختی-رفتاری ، درمان بین فردی ، اختلال اضطراب اجتماعی