بینامتنیت دعای چهارم صحیفه سجادیه و قرآن

قرآن کریم به عنوان کلام وحی و متنی جامع، از جمله متونی است که سایر متون دینی به گونههای مختلف با آن پیوند برقرار نموده وسرچشمه اقتباس برای متون دینی بوده است. صحیفه سجادیه که از آن تعبیر به اخت القرآن نمودهاند، نیز از این قایده مستثنی نیست ومفاهیم و تعابیر قرآنی بسیار در آن تجلی یافته است. آیات قرآن چه به صراحت و چه به اشارت در فرازهای نورانی صحیفه نمود یافته واین موضوع، تاثیرپذیری از آیات و درک مفاهیم عمیق مفاهیم قرآنی را توسط امام سجاد (علیهالسلام) میرساند. پژوهش حاضر بهبررسی رابطه بینامتنی قرآن و فرازهای ابتدایی دعای چهارم صحیفه سجادیه پرداخته و با روش توصیفی تطبیقی به این نتیجه دست یافتکه پیوندی دوسویه و تنگاتنگ بین قرآن و کلام امام سجاد(علیهالسلام) برقرار است. چنانکه صحیفه در قالب تناص اجترار و امتصاص ونیز براساس بینامتنی مضمونی و لفظی با قرآن رابطهای استوار برقرار کرده وهمچنین از تناص حوار در صحیفه پرهیز شده است.

کلیدواژه ها:

بینامتنیت ، تناص ، قرآن ، صحیفه سجادیه ، دعای چهارم