هویت بخشی و احیای پیوند اجتماعی شهرهای مذهبی با طراحی فضاهای متذکر (طراحی حسینیه اعظم ارومیه)

یکی از مصادیق تفکر توحیدی شیعیان در فرهنگ عاشورا و ارزش های نهفتهدر آن متجلی شده است. حسینه ها و تکایای ایران ، گویاترین تجلی کالبدی وپیام چنین فرهنگی در ساختار فضای شهری میباشد.حسینه ها و تکایای ایرانیکه مظهر پیوند بین زمان و مکان و مردم می باشند. به دلیل ویژگی (فضای شهریبودنشان) نه تنها در قیاس با مکان های هم عملکرد خویش در سایر کشورها،هویتی متمایز می یابند ، بلکه به عنوان تنها فضای باز شهری با عملکردمذهبی در فرهنگ شهرسازی مسلمین منحصر به فرد می باشند. با شناخت و بکارگیریهر چه بیشتر اصول طراحی چنین فضاهایی از قبیل مکان یابی ، انعطاف پذیری درفرم و عملکرد و مفاهیم غنی نمادین می توان به تداوم بیان کالبدی یک فرهنگدر محیط و هویت بخشی به شهر ایرانی کمک موثری نمود. در همه دوران ها معماریبه عنوان عامل برقراری آرامش و تکامل بین فرهنگی و عقلانی اهمیت ویژه ایداشته است. براساس این فرضیه در مقاله حاضر پس از بررسی ریشه های پیدایشحسینیه ، به تحلیل ویژگی های خاص حسینه ایران از قبیل مفاهیم نمادین وفضایی و بصری خواهیم پرداخت. در نهایت با استفاده از این مفاهیم ، بهطراحی حسینیه اعظم ارومیه خواهیم رسید. در طراحی این حسینیه با استفادهاز نمادها و مضامین دینی دست به طراحی خلاقانه ای می زنیم که نمود ارزش هایملی و مذهبیمان باشد. از انجایی که کمرنگ شدن پیوندهای اجتماعی باعث بروزآسیب های اجتماعی می شود، طراحی چنین مکان هایی برای احیای پیوندهای اجتماعیضرورت می یابد.

کلیدواژه ها:

طراحی حسینیه ، طراحی مفهومی ، پیوند اجتماعی ، فضای متذکر جامعه شناسی تشیع ، هویت شهری