اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر بهبود تنظیم هیجانی و کاهش انگیزه خودکشی در افراد افسرده

زمینه و هدف : با توجه به تاثیر انگیزه خودکشی و تنظیم هیجانات در بیماران افسرده و نیاز به مداخله جهت بهبود این متغیرها، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک به شیوه گروهی بر کاهش انگیزه خودکشی و افزایش تنظیم هیجانی در زنان مبتلا به افسردگی بود. مواد و روش ها : جامعه آماری پژوهش شامل همه بیماران افسرده مراجعه کننده به بیمارستان امام رضا (ع) بود که از این تعداد به روش نمونه گیری در دسترس و براساس نمره افکار خودکشی بک، تنظیم هیجانی گروش و جان در پیش آزمون 24 نفر که دارای ملاک های ورود و خروج بودند، گزینش شدند که نمونه آماری ما را تشکیل می دهند. این 24 نفر به طور کاملا تصادفی در 2 گروه 12 نفره گزینش شدند که گروه آزمایش، رفتاردرمانی دیالکتیک را دریافت کردند و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. همچنین برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره و برای تسریع در نتایج حاصله از نرم افزار استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیک به شیوه گروهی به طور معناداری باعث کاهش انگیزه خودکشی و افزایش تنظیم هیجانی در زنان مبتلا به افسردگی می شود. به عبارت دیگر زنان مبتلا به افسردگی که در گروه آزمایش بوده اند، نسبت به زنانی که در گروه گواه بوده اند، به طور معناداری انگیزه خودکشی آن ها کاهش یافته و تنظیم هیجانی آ ها افزایش می یابد. نتیجه گیری: تکنیک های رفتار درمانی دیالکتیک می تواند نظم جویی هیجانی را افزایش داده و انگیزه خودکشی را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

رفتار درمانی دیالکتیک به شیوه گروهی ، انگیزه خودکشی ، تنظیم هیجانی و افسردگی