پیش بینی استرس بالینی بر اساس سبک های فرزند پروری و شیوه های حل مساله دانش آموزان مقطع متوسطه

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین استرس بالینی با سبک های فرزند پروری و شیوه های حل مساله دانش آموزان در دانش آموزان دبیرستانی بود. این پژوهش یک مطالعه توصیفی-کاربردی از نوع همبستگی است و 350 نفر از دانش آموزان دبیرستانی از پنج ناحیه آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی 95-94 به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب و به پرسشنامه های شیوه های فرزندپروری با مریند، پرسشنامه استرس بالینی گویتز و همکاران و پرسشنامه حل مسیله هپنر و پترسون پاسخ دادند. نتایج تحلیل نشان داد بین شیوه های فرزندپروری حل مساله با میزان استرس بالینی دانش آموزان رابطه معنی دار وجود دارد . ماتریس همبستگی نیز نشانگر رابطه معنی دار میان شیوه های فرزندپروری و شیوه های حل مسیله با میزان استرس بالینی بود. یافته های حاصل از تحلیل رگرسیون نشان دهنده توانایی پیش بینی کنندگی بیشتر متغیر می باشد. نتایج نشان داد دانش آموزانی که تحت شیوه فرزند پروری قاطعانه پرورش یافته اند دارای میزان استرس کمتر هستند و اغلب این دانش آموزان از سبک های مساله مدار در حل مساله استفاده می کنند، همچنین دانش آموزان دارای استرس بالینی بالاتر در انتخاب سبک های مقابله ای در مواجه با رویدادهای بین فردی بیشتر از راهبردهای هیجان مداری و اجتنابی استفاده می کنند.

کلیدواژه ها:

استرس بالینی ، سبک های فرزندپروری ، شیوه های حل مساله ، دانش آموزان