ساماندهی ترافیک ساکن با تاکید بر رویکرد پارکینگ اختصاصی شهری(مطالعه موردی شهر تهران)

پارک خودروها و تامین تقاضای مربوط به پارکینگ یکی از مسایل مهم و کلیدی در بحث ترافیک و حمل و نقل بوده و ایجاد پارکینگ های غیر حاشیه ای در حد کافی سبب کاهش و توقف های حاشیه ای و گامی در جهت کاهش ترافیک شهری خواهد بود.از جهتی ضعف در مدیریت واحد شهری،اشغال معابر توسط توقف های حاشیه ای،ترافیک روان سال های گذشته شهر تهران را با مشکل مواجه نموده و نیاز به افزایش ظرفیت معابر و اختصاص بیشتر فضای موجود به ترافیک روان را به جهت مدیریت ترافیک ساکن ضروری ساخته است.بدیهی است پارک های ساکن،خاصه پارک های حاشیه ای به ویژه در مناطق پرتراکم و محدوده مرکزی شهر تهران، موجب کاهش ظرفیت، کاهش زمان تاخیر و سرعت حرکت، افزایش تصادف و کاهش سطح ایمنی، افزایش آلودگی صوتی و زیست محیطی و هدر رفتن سوخت در این معابر شده است. بر این اساس در پژوهش مزبور به بررسی وضعیت پارکینگ های غیر حاشیه ای در شهر تهران پرداخته و با مطرح نمودن فرضیه ای با نام پارکینگ خصوصی شهری (فضای شخصی در مجموعه عمومی با مالکیت و مجوز ساکنان پیرامون آن) و با استفاده از روش تصمیم گیری چند معیاره AHP به تعیین وزن شاخص ها و اولویت های قابل برنامه ریزی و اجرا بر اساس معیارها و زیر معیارها با ملحوظ داتشن نظر کارشناسی پرداخته و فرضیه مذکور را مورد تحلیل و ارزیابی قرار داده ایم.

کلیدواژه ها:

پارکینگ ، پارکینگ خصوصی شهری ، ترافیک ، حمل و نقل ، توسعه پایدار شهری