تحلیل فضایی شاخص های رشد هوشمند شهری در شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر بررسی شاخص های رشد هوشمند در شهر اهواز می باشد؛ بنابراین، با رویکردی کاربردی و ماهیتی توصیفی تحلیلی انجام شده است. شیوه گردآوری داده ها کتابخانه ای و اسنادی است که شامل مطالعه مبانی نظری رشد هوشمند، پژوهش های انجام شده قبلی و استناد به آمار موجود در طرح تفصیلی و آمارنامه کلانشهر اهواز می باشد. برای رتبه بندی مناطق شهر اهواز از تعداد 45 شاخص مختلف استفاده شده است که توسط روش پرومتی فازی و نقطه بهینه تجزیه و تحلیل شدند. محاسبات روش پرومتی فازی نشان داد که منطقه 3 با 4/91 ترجیح برتری، در بهترین وضعیت و منطقه 7 با 3/87- در نامناسب ترین وضعیت قرار دارد. نتایج فاصله از ایدیال نیز نشان داد که منطقه 2 با 0/06 فاصله از ایدیال در بهترین وضعیت و منطقه 7 با 0/21 فاصله از ایدیال در بدترین وضعیت از شاخص های رشد هوشمند قرار دارند. نتایج نشان دهنده این مطلب است که در هر دو روش مناطق 1 و 4 جزء رتبه های اول تا سوم جای گرفتند و منطقه 7 در هر دو روش در رتبه آخر جای گرفته است. در نتیجه در بین مناطق شهر اهواز در برخورداری از شاخص های رشد هوشمند ناهماهنگی و عدم تعادل وجود دارد و تمامی مناطق شهر اهواز از حالت ایدیال فاصله دارند.

کلیدواژه ها:

تحلیل فضایی ، رشد هوشمند شهری ، اهواز ، IPM ، Fussy PROMETHEE