مقایسه روشهای ارزیابی کمی و کیفی DNA جهت استفاده در ردیابی پاتولوژیک میگوی وانمی ( Penaeus vannamei )

در سالهای اخیر عوامل بیماریزا به ویژه عوامل ویروسی موجب واردشدن خسارتهای فراوانی به صنعت آبزی پروری گردیده اند . در صورت آلوده شدن میگو به ویروس ممکن است هیچگونه علامتی مشاهده نشود اما به هنگام ظهور علائم کلینیکی میزان مرگ و میر در عرض 3 تا 10 روز می تواند به %100 برسد . روش PCR با داشتن قابلیتهایی همچون دقت بالا و سرعت عمل می تواند کمک بزرگی در جهت تشخیص این پاتوژنها بنماید . یکی از مهمترین مراحل در این مسیر داشتن DNA مناسب از نمونه مورد مطالعه می باشد . شاخصهایی همچون سالم بودن DNA ، وجود حداقل آلودگیهای ناشی از عملیات استخراج و کاربرد مقدار مناسب از DNA استخراج شده تاثیر بسزایی در کیفیت پاسخ به دست آمده دارند . در مطالعه صورت گرفته بر روی میگوی وانمی پرورشی استان خوزستان در تابستان 1386 و با کمک کیت تشخیصی بیماری لکه سفید، تاثیر DNA به کاررفته از لحاظ کیفی با استفاده از ژل آگارز و از نظر کمی با اندازه گیری غلظت DNA پاتوژن بر روی 40 نمونه مقایسه گردید . نتایج گویای آن است که روش دوم بسیار مطمئن تر بوده و ضمن آن که وجود DNA استخراج شده تایید می شود می توان محدوده معینی از غلظت را برای به دست آوردن جواب مطلوب مدنظر قرار داد که در اینجا مقدار 150 تا 200 نانوگرم مناسب به نظر می رسد .