بهبود شرایط پایداری سکونت گاه های حاشیه دریای خزر با استفاده ازگیاه بامبو

امروزه به دلیل پیشرفت دانش بشری در عرصه های معماری، معماری بومی اقصی نقاط دنیا که با توجه به محیط پیرامون خود شکل می گرفته به دست فراموشی سپرده شده است. با درنظرگرفتن این موضوع انتقال مطرح می شود که: چگونه می توان از مصالح بومی به ریشه گیاه بامبو به عنوان مصالح بومی در ساخت سکونتگاههای حاشیه دریای خزر بهره برد که ضمن توسعه بخشی از توان های محیطی کمترین آسیب را به محیط زیست پیرامون خود برساند بر مبنای این است که استفاده از گیاه بامبو را به عنوان مصالح بومی سبب ارتقای شرایط پایداری سکونت کاهای حاشیه دریای خزر، با کاهش میزان تخریب محیط زیست و کاهش مصرف انرژی می شود. در مسیر تحقیق جهت تبیین نقش مصالح بومی در ایجاد معماری پایدار، در ابتدا تعریفی از معماری پایدار و اصول آن ارایه می گردد و سپس با روش تطبیقی، اصول معماری پایدار و مصالح بومی شمال کشور مقایسه می گردد. در نهایت نقش موثر مصالح بومی به ویژه گیاه بامبو ، در دستیابی به معماری پایدار تاکید خواهد شد. هدف اصلی این نوشتار ارتقای شرایط پایداری سکونت کاهای حاشیه دریای خزر است. در این مقاله با پیشنهاد به کارگیری بامبو و بررسی خواص فیزیکی و مکانیکی آن به عنوان مصالح اولیه در صنعت ساخت و ساز در حوزه معتدل و مرطوب کشور گامی در جهت پایداری محیط زیست برداشته شده است. بدین منظور جهت دستیابی به پاسخ مناسب برای فاعل مطرح شده با تکیه بر مطالعات اسنادی در کتابخانه ای از روش پوسیده - تحلیلی استفاده شده است. نتایج حاصل از پژوهش به ارتقای کیفیت سکونت آهای حاشیه دریای خزر، کاهش مصرف انرژی، کاهش آلودگی های زیست محیطی، خودبسندگی و افزایش سطح رضایتمندی ساکنان خواهد انجامید.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، مصالح بومی ، پایداری زیست بوم ، بامبو