نمادگرایی و تاثیر آن بر معماری معاصر ایران

نماد، نشانه ای است که بشر در طول تاریخ برای بیان مفاهیم عمیق و غیرزمینی خود بکار گرفته است. نماد به معانیو مفاهیمی والاتر و وسیع تر از آنچه می نماید اشاره دارد؛ مفاهیمی که بیان مجرد آنها در حد قدرت درک بشری نیست وبنابراین می توان گفت نماد واسطه ای است میان فهم انسانی و عالم ربانی. عناصر شهرهای معاصر انعکاس دهنده هویتساکنان آن نیستند و چنین به نظر می رسد که هیچ تلاش آگاهانه و هدفداری به منظور هویت بخشی به آنها صورتنگرفته است در این شهرها بسیاری از نشانها و نمادهای هویت فرهنگی به کلی ازبین رفتهاند و یا به شدت کمرنگ شده اندو کاربرد این نمادها در تعداد اندکی ازبناها تنها تلاشی انفرادی ازسوی معدودی از کارفرمایان و معماران و یاگاها صرفاتقلیدی ناموزون بوده است. پژوهش حاضر بر اساس مطالعات کتابخانه ای انجام گرفته و مبانی نظری نمادهای ریاضی دربین معنا، ایجاد حس هویت و آرامش محیط های شهری را مورد بازکاوی قرار داده و همچنین سعی شده است از دیدگاهینو به بحث نمادگرایی بپردازد که از روش تناسبات ریاضی در بناها یا تناسبات طلایی بهره گرفته شده است، بناهایی کهدارای الگوهای ریاضی هستند هم زودتر درک می شوند و هم خواناتر هستند.

کلیدواژه ها:

نماد ، نشان ، حس هویت ، تناسبات ریاضی ، تناسبات طلایی