بررسی تأثیر هیپوترمی موضعی القاء شده بر پیش آگهی نوزادان مبتلا به انسفالوپاتی هیپوکسیک ایسکمیک

مقدمه و هد ف : انسفالوپاتی هیپوکسیک ایسکمیک (HIE) یکی از مهمترین علل آسیب دائمی بافت مغزی می باشد که منجر بهمرگ و میر و یا تظاهرات دیررس مثل فلج مغزی یا تأخیر تکامل عصبی می شود .20-15 درصد مبتلایان به HIE در دوران نوزادی می میرند و 30-25 درصد از آنهایی که زنده می مانند دچار نقایص تکامل عصبی مانند فلج مغزی و عقب ماندگی ذهنی می شوند . هیپوترمی یا کم کردن دمای مغز یا کل بدن جزءدرمانهای جدید و امیدوار کننده می باشد .مطالعه حاضر با هدف تعیین اثرات درمانی هیپوترمی موضعی القاء شده برانسفالوپاتی هیپوکسیک ایسکمیک (HIE) در نوزادان بستری شده در بیمارستانهای فاطمیه و بعثت همدان انجام شد.روش کار: مطالعه حاضر بصورت کارآزمایی بالینی بر روی 36 نوزاد واجد معیارهای ورود به مطالعه انجام شد . در 6 ساعت اولتولد نوزادان بصورت تصادفی به دو گروه 18 نفر ی تقسیم شدند . در گروه شاهد ، نوزادان تحت درمان های مرسوم قرارگرفتند که شامل اقدامات نگهدارنده ودر صورت لزوم درمان های ضد تشنج بود . در گروه مورد ، نوزادان علاوه بر اقداماتدرمانی مرسوم ، به مدت 6 ساعت تحت هیپوترمی موضعی القاء شده قرار گرفتند.نتایج: 72/7% نوزادان در گروه مورد و شاهد پسر بودند. اختلاف معنی داری بین گروه مورد و شاهد از نظر جنسیت ، وزن هنگام تولد ، سن بارداری و عوارض مامایی پری ناتال وجود نداشت . میانگین مدت زمان بستری در گروه مورد 4/23±7/72 روز و در گروه شاهد 5/99±10/06 روز بود، که اختلاف آماری معنی داری بین دو گروه وجود نداشت (P=0/199). میانگین زمان شروع تغذیه خوراکی در گروه مورد 3/11±3/44 روز و در گروه شاهد 2/74±4/53 روز بود، که این اختلاف نیز از نظر آماری معنی دار نبود (P=0/737). میانگین زمان شروع هوشیاری در نوزادان گروه مورد 3/19±3/72 روز و در گروه شاهد 3/34±4/80 روز بود، که اختلاف معنی داری بین دو گروه از نظر آماری وجود نداشت (P=0/606) 16/7% نوزادان در گروه مورد و 50% نوزادان در گروه شاهد، تشنج داشتند، که این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود (P=0/038) 3 نوزاد (16/7%) در گروهدریافت کننده درمان های متداول به تنهایی فوت کردند، در حالیکه هیچ موردی از فوت در بیماران درمان شده با هیپوترمی دیده نشد. استفاده از آزمون آماری تفاوت معنی داری را از نظر میزان مرگ و میر در دو گروه نشان نداد (P=0/114).نتیجه نهایی: با توجه به اینکه در مطالعه حاضر، میزان تشنج بیماران تحت درمان با هیپوترمی موضعی به تنهایی از بیماران دریافتکننده درمان های متداول به تنهایی بطور معنی داری پایین تر بود، لذا انجام هیپوترمی موضعی به عنوان یک اقدام احتمالیدرمانی جهت کاهش میزان بروز تشنج توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

انسفالوپاتی هیپوکسیک ایسکمیک ، تشنج ، کاهش دمای بدن