بررسی ارتباط بین شاخص توانایی انجام کار و عوامل استرس زای شغلی در پرستاران بیمارستان های منتخب پلیس

مقدمه: توانایی انجام کا ر به معنای درجه ایی تعریف می شود که در آن فرد بر اساس سطح سلامتیخود از نظر فیزیکی یا ذهنی قادر است با نیازهای شغلی خو د سا زگا ر شو د. این شاخص می تواند تحتتاثیر عوامل متعدد فردی و شغلی قرار گیرد. مطالعه حاضر جهت تعیین مهم ترین عوامل مهماسترس زای شغلی و بررسی ارتباط آن ها با توانایی انجام کار در پرستاران صورت گرفت.مواد و روش ها: مطال عه مقطعی حاضر نتیجه برر سی 103 پرستار 20 تا 40 ساله شاغل دربیمارستان های منتخب پلیس بود. استرس شغلی با استفاده از پرسشنامه ارزیابی استرس شغلی که برایکارکنان مراکز بهداشتی و درمانی طراحی شده و دارای 7 بعد بود، ارزیابی شد. توانایی انجام کار هم بااستفاده از شاخص توانایی انجام کار اندازه گیری شد و نمره ی کلی آن با جمع امتیاز پاسخ های داده شدهبه هفت بعد محاسبه شد.یافته ها: 45/6 % و 17/5 % از پاسخ دهندگان ، سطح توانایی انجام کار خود را به ترتیب در سطوح خوبو عالی گزارش نمودند. بر اساس اظهارات فردی اعضای نمونه، کار بیش از حد، زندگی شغلی،بوروکراسی و محدودیت های زمانی عواملی بودند که بیشترین استرس را در شغل پرستاری ایجادکردند. یافته ها همچنین نشان دادند که میان شاخص توانایی انجام کار و عوامل ضعف در سازماندهیکاری، ارتباط با مافوق، انتظارات نا به جای بیماران، پاسخ گویی 24 ساعته ، زندگی شغلی و خصوصی،محدودیت زمانی، کالذ بازی، تهدید های قانونی، درگیری با بیماران و خانواده های آن ها و ارتباط باهمکاران رابطه منفی و معناداری وجود داشت. در این مطالعه همچنین مشخص شد که نوبت کارانچرخشی به طور معناداری استرس کلی بیشتری نسبت به کارکنان با شیفت کاری ثابت دارند (P=0/039) .نتیجه گیری: ا سترس شغلی می توان د با شاخص توانایی انجام کار ارتباط دا شته با شد.در این مطالعه مشاهده شد، پرستاران با شاخص توانایی انجام کار پایین، برخی از فاکتورهایاسترس زای شغلی را بیشتر از پرستاران با شاخص توانایی انجام کار بالا، درک می کنند.

کلیدواژه ها:

استرس شغلی ، شاخص توانایی انجام کار ، پرستاران ، بیمارستان های پلیس