ذکر در آیات و روایات
محل انتشار: دومین همایش علوم انسانی اسلامی
سال انتشار: 1394
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 1,102
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NCIH02_041
تاریخ نمایه سازی: 8 آبان 1395
چکیده مقاله:
ذکر» یعنی یادکردن، خواه با زبان باشد، یا با قلب یا با هر دو، بعد از نسیان باشد، یا بعد از ادامه ذکر.ذکر حالت روحی خاصی است که انسان در آن حال، دانسته خویش را مورد توجه قرار می دهد و گاهی به یادآوری چیزی با زبان و گاهی به حضور چیزی در قلب گفته می شود.ذکر)تکرار اسم یا اسامی خدا) مصقله زنگارهای وجودی قلب است و اساس سلوک معنوی و یادآور میثاق ازلی و ابدی میان خدا و انسان است. در این که انسان فطرتاً طالب سعادت است شکى نیست؛ اساساً وجود همین انگیزه و عامل فطرى در درون انسان است که باعث مى گردد او در صدد تکامل برآید. اما سخن در این است که راه رسیدن به سعادت چیست و انسان چگونه مى تواند سعادت خویش را از شقاوت بازشناسد. او گرچه طالب سعادت است، اما راه رسیدن به آن را به درستى نمى داند.از منظر قرآن و روایات، ذکر خداوند تأمین کننده سعادت انسان است وموجب اطمینان و آرامش دل مى گردد. عکس این معنا درباره ترک ذکر الهى صادق است. ترک یاد خداوند از آن رو که زمینه شقاوت انسان و بریدن از اصل خویش را فراهم مى آورد و باعث از دست دادن سعادت او مى شود، موجب تشویش خاطر، ناراحتى و اضطراب او مى گردد.
نویسندگان
فیضیه سهرابی نیا
کارشناس ارشد الهیات(علوم قرآن وحدیث)، دانشگاه علوم و حدیث دزفول و مدرس حوزه
مهناز شریفی
کارشناس ارشد الهیات( فقه ومبانی حقوق اسلامی)، مدرس دانشگاه پیام نور و آزاد آبدانان
هرمز شریفی
کارشناسی معارف اسلامی- دبیر آموزش وپرورش
خدیجه مقصودی
کارشناس ارشد الهیات( فقه ومبانی حقوق اسلامی)، مدرس دانشگاه پیام نور
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :