معنا شناسی اوتوا العلم در آیات و روایات

بنابر اعتقاد شیعه، مرجعیت دینی و علمی پس از پیامبر تنها در اختیار ائمه علیهم السلام است. مهم ترینسؤالی که در اینجا مطرح می شود چرایی و دلیل این گفتار و ادعاست. مکتب تشیع با توجه به نقش امام پس ازپیامبر خاتم (ص)، امام را دارای ارتباط و آگاهی از منابع عظیم الهی می داند و دانش او را فراتر از علم عادی،دارای مجاری و مبادی غیبی و لدنی بر می شمارد. قرآن و روایات، بر اثبات دیدگاه اتصال علم امام به خداوندمتعال دلالت دارند. مطابق رهنمود آیات و روایات، علم به احکام شریعت و نیز علم به قرآن توسط پیامبر اکرمصلی الله علیه و آله به ائمه اطهار علیهم السلام منتقل گردیده است؛ لذا نقش امام نسبت به این علوم، تبیینی وتفسیری است؛ یعنی امام شاخصی برای رفع اختلافات و ارائه و تبیین علوم انتقالی از پیامبر است پس یکی ازبرتری های اهل بیت علیهم السلام، علم اعطا شده خداوند به آنهاست. در این مقاله که با روش تحلیلی توصیفی نگاشته شده، برای بررسی این اختصاص، اصطلاح «اوتوا العلم» را که با واژه «علم و عالم» اندکی متفاوت است، در قرآن کاویده و نظرات مفسران آورده شده است.

کلیدواژه ها:

علم ، عالم ، اوتوا العلم