بررسی توانایی شغلی و ارتباط آن با شدت اختلالات اسکلتی عضلانی در کارکنان یک صنعت سیمان

زمینه و هدف: بهره وری کارکنان به توانایی کار افراد وابسته است. با توجه به این که اختلالات اسکلتی عضلانی را می توان یکی از اصلیترین علل کاهش توانایی شغلی و ناتوانی دانست. مطالعه حاضر باهدف تعیین میزان توانایی شغلی و ارتباط آن با شدت اختلالات اسکلتی عضلانی در کارکنان کارخانه سیمان شمال انجام پذیرفت. مختلف مشغول به کار بودند، انجام شده است. توانایی کار با استفاده از پرسشنامه شاخص توانایی انجام کار (WAI) و میزان شیوع علائم اختلالات اسکلتی عضلانی با استفاده از پرسشنامه نوردیک تعیین گردید. تجزیه و تحلیل دادهها از طریق نرم افزار SPSS نسخه ۱۶ و آزمون های آماری، از جمله ضریب همبستگی پیرسون و آنالیز واریانس انجام شد. یافته ها: میانگین و انحراف معیار توانایی شغلی کارکنان کارخانه سیمان ۳۸۳۷E۵۸۰ بود. جهت تعیین ارتباط توانایی شغلی با هر کدام از متغیرهای سن و سابقه کار از ضریب همبستگی پیرسون استفاده گردید که مطابق با آن ارتباط آماری معنی دار مشاهده نشد(به ترتیب : ۰/۳۵۵ = Paiue ۰/۰۹۶۰ = Pau)، آزمون آنالیز واریانس نشان داد که شاخص توانایی کار با شدت اختلالات اسکلتی عضلانی، رابطه معنی دار دارد(۰/۰۰۱ک Paiue). نتیجه گیری: در این مطالعه اکثر افراد مورد بررسی از توانایی خوبی برخوردار بودند و توانایی شغلی قویاً با اختلالات اسکلتی عضلانی مرتبط بود.لذا کاهش اختلالات اسکلتی عضلانی از طریق کاهش و یا حذف ریسک فاکتورهای ایجاد کننده آن توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

شاخص توانایی کار ، اختلالات اسکلتی عضلانی ، صنعت سیمان ، پرسشنامه نوردیک