متناقض نمایی در شعر فیاض لاهیجی

متناقض نمایی (پارادوکس)، یکی از انواع شگردهای بدیعی است و از جلوه های زیبای بیان شاعرانه در آثار نظم و نثر فارسی محسوب می شود. این هنر ادبی به صورت های گوناگونی (ال لحاظ محتوا و بر اساس شیوه های بیانی و بدیعی) به کار می رود. فیاض لاهیجی (ف 1071 ه. ق)، از شاعران برجسته سبک هندی و از اساتید بزرگ فلسفه و عرفان در قرن یازدهم می باشد که در شعر وی متناقض نمایی جایگاه ویزه ای دارد و این ترفند بدیعی در مواردی با نوآوری و تازگی همراه است. فیاض، از این شگرد ادبی به صورت های متفاوتی استفاده کرده و پیوند با هنرهای بلاغی (بیان و بدیع) و زیبایی شناختی، ارزش اشعار وی را دوچندان نموده است. کشف این پیوندها می تواند به فهم مقصود ومراد شاعر کمک کند. این مقاله به صورت توصیفی- تحلیلی انجام شده و با هدف بررسی و ارزیابی انواع واقسام ترفند متناقص نمایی در شعر فیاض لاهیجی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

فیاض لاهیجی ، متناقض نمایی ، محتوا ، زیبایی شناختی