مقایسه مراتب معنایی نوردر عهد جدید و قران

یکی از دغدغه های بشری در طول تاریخ و در بین تمامی پیروان ادیان، مبحث نور و تجلی آن و کیفیت متجلی شدن شخص مومن از نور است. در عهد جدید سخنانی در باره مسیح و اعمال و کلام او وجود دارد که راویانش، رسولان مسیح هستند. این سخنان ، ابتدا بصورت شفاهی و بعدا مکتوب شده اند. یکی از مشترکات عهد جدید وقرآن، منورشدن انسان است که در شباهت او به خداست . در مسیحیت، شباهت انسان به شخص مسیح، موجب عادل و مقدس شمردگی و فرزند خدا شدن است و در قرآن شباهت انسان به خدا یعنی تجلی صفات الهی است در بشراست . آنچه این مقاله بدان اهتمام می ورزد آن است که بر اساس منابع معتبر عهد جدید و قرآن ، مفهوم منورشدن در عهد جدید درکناره آموزه فیض مسیح و فدیه او و نقش اختیار و استعداد بشری در راه یافتن به کمال و رستگاری چگونه است و با کیفیت قرب الهی در قرآن و متجلی شدن به اسماء و صفات الهی چه مشترکات و مفترقاتی دارد

کلیدواژه ها:

نور ، ظلمت ، مسیحیت ، فدیه ، گناه ذاتی