بررسی معماری محیط و تاثیر آن بر چگونگی شکل گیریرفتار روانشناختی کودکان معاصر

کودک امروزی به دلیل معماری خاص شهری و در کنار آن تربیت های خاص، کمترین میزان تعامل و برخورد را با اطرافیان دارد و متأثر از بی نظمی معماری شهری و فشارهای روانی حاصل از آن، دچار مشکلات عدید ه ای است. کودکان و نوجوانان به عنوان اعضای جامعه ما با مجموعه ای از خواسته ها و نیازهای خاص خود، استفاده کنندگان محیط ساختگی ما می باشند. کودک دوست دارد فضایی قابل تغییر در اختیار داشته باشد تا بتواند ردپایی از خود در آن به جای بگذارد و بدین ترتیب نقاط مشابه ویژه خود را به وجود آورد. کودک برای رشد، قبل از هر چیز به ارضاء عاطفی و احساس پیوند با محیط فیزیکی و اجتماعی خود نیازمند است. بنابراین مشخصه ی محیط مناسب، وجود محرک ها و انگیزه های لازم و منطبق با هر مرحله رشد کودک است و مشخصه ی دیگر آن انطباق داشتن محیط با توانایی شناختی و ادراکی کودکان است. به نظر می رسد با توجه به این که در تعالیم اسلامی نیز توجه ویژه ای به دوران کودکی شده است با این وجود در طراحی فضاهای شهرها توجه چندانی به فاکتورها و شاخص های مناسب کودکان نمی شود. این مقاله در تلاش است تا ویژگی های فضاهای شهری متناسب با روحیات و نیازهای کودکان (شهر دوستدار کودک) را بیان نموده و از این رهگذر معایب موجود در شهرهای کنونی ما که احساس بیگانگی، گم گشتگی، افسردگی و ... را برای کودکان به همراه دارد، آشکار نماید. در پایان با معرفی نمونه هایی در این زمینه این نتیجه حاصل می شود که می توان فضاهایی طراحی کرد که انتظارات کودکی کودکان را برآورده ساخت و در یک ارتباط منطقی با کودک و شرایط او به نیازهایش پاسخ داد.

کلیدواژه ها:

معماری ، محیط ، روانشناسی ، کودک