عملکرد جنسی در زنان مبتلا به سرطان پستان

مقدمه و هدف: سرطان پستان می تواند بر عملکرد و رابطه جنسی یک زن در تمام طول عمرش تاثیر بگذارد. این تغییر ممکن است برای سال های زیادی بعد از درمان موفق ادامه یابد و با اثر های جدی فیزیکی و عاطفی/روانی همراه باشد. رابطه جنسی مهم ترین بخش از روابط زناشویی می باشد که ناخودآگاه بر سایر رفتارها و عملکرد زوجین و نیز کیفیت زندگی ان ها تاثیر مستقیم و غیر مستقیم دارد. از این رو، توجه به این امر در زنان بعد از تشخیص و درمان سرطان پستان اهمیت بسیار زیادی دارد. هدف از این مطالعه،مروری بر مقالات مرتبط با عملکرد جنسی در زنان مبتلا به سرطان پستان می باشد. مواد و روش ها: این مقاله با استفاده از پژوهش ها و مطالعات اینترنتی در سایت های معتبر علمی گردآوری شده است. یافته ها: بررسی ها حاکی از ان است که یک چهارم تا دو سوم زنان سالم ، مشکلات جنسی را تجربه می کنند در حالی که دکتر شاری و همکاران در یک مطالعه (2009) بر روی 500 زن مبتلا به سرطان پستان نشان دادند حدود سه چهارم(76 درصد) واحدهای مورد پژوهش مشکلات جنسی دارند و این میزان به طور معنی داری بیشتر از زنان سالم است. از میان افراد با اختلال عملکرد جنسی تقریبا چهارپنجم، نشانه های جنسی خود را آزاردهنده و نیمی از آن ها این نشانه ها را به شدت آزار دهنده توصیف کردند. نشانه های شایع، خشکی واژن و یا اختلال در تحریک جنسی بود. محقققان استرالیایی(2010) گزارش دادند 70 درصد زنان مبتلا به سرطان پستان حدود دو سال پس از تشخیص با مشکلات عملکرد جنسی مواجه می شوند، از جمله این مشکلات می توان به اختلال در میل و رضایت جنسی نگرانی در مورد تصویر ذهنی از بدن که با فعالیت جنسی تداخل دارد و نشانهای یائسگی مرتبط با درمان این بیماری اشاره کرد. امیلی و همکاران در یک مطالعه مروری، طیف وسیعی از اختلالات جنسی را در زنان مبتلا به سرطان پستان به دنبال شیمی درمانی، عمل جراحی و درمان با تاموکسیفن مشاهده کردند، شامل اختلال در تحریک و لذت جنسی ،مرطوب شدن واژن، ارگاسم، ترس از دست دادن باروری و زنانگی، تصویر ذهنی منفی از بدن، احساس عدم جذابیت جنسی، اضطراب و افسردگی. کاهش میل جنسی را می توان به شیمی درمانی نسبت داد که موجب خستگی و اثراتی عمیق برمیل و لذت جنسی، خشکی واژن و منوپوز زودرس در فرد می شود. مهار کننده آروماتاز و تاموکسیفن نیز موجب اختلالاتی در عملکرد جنسی و خشک شدن واژن می گردد و این عوارض با مصرف مهارکننده آروماتاز بیشتر به چشم می خورد. جراحی حتی به طور مختصر روی پستان سبب کاهش یا عدم تحریک زنان در ناحیه پستان می شود. محققان در یک پژوهش مقایسه ای بین تاثیر شیمی درمانی همراه با درمان اندوکرینی یا بدون ان نشان دادند اختلال در عملکرد جنسی ناشی از درمان اندوکرینی (تاموکسیفن و زولادکس) بعد از خاتمه این درمان قابل بازگشت می باشد، اما اختلال جنسی ناشی از شیمی درمانی حتی برای دو سال ادامه داشته است. از طرفی با استفاده توام از درمان اندوکرینی و شیمی درمانی، مشکل عملکرد جنسی تا سه سال پس از درمان ادامه یافت . نتیجه گیری: مطالعات نشان می دهد شیمی درمانی و درمان اندوکربنی با اختلال عملکرد جنسی در زنان مبتلا به سرطان پستان همراه است و موجب فشار زیادی بر روی این افراد می شود. با این وجود شیوع و شدت اختلال عملکرد جنسی در میان این جمعیت به خوبی تعریف نشده است و به نظر می رسد تحقیقات بیشتری برای فهم بهتر موضوع مورد نیاز است. بدیهیست درک بهتر از این اختلال ممکن است به بهبود درمان و مداخلات در افراد مبتلا کمک کند.

کلیدواژه ها:

سرطان پستان ، عملکرد جنسی ، مشکلات جنسی