بررسی فضاهای اجتماع پذیر در شهرسازی اسلامی با تکیه بررویکرد ارتقاء سطح تعاملات اجتماعی

تشکیلات فضایی علاوه بر ابعاد سهگانه تعریف شده و عنصر زمان، دارای بعد جدیدی می باشد که رویدادهای رفتاری انسانها را شامل میشود. بر این اساس الگوریتم فضایی متعادل و پیچیدهای شکل خواهد گرفت که از طرفی دارای 4بعد منطقی و منضبط میباشد و از دیگر سوی، متشکل از یک بعد بدون ساختار، از لحاظ منطق است. عامل جریان در نظر معماران و طراحان شهری از دو منظر ماهیتی و کالبدی مورد توجه قرار میگیرد. از حیث ماهیت، محیط زندگی انسان در فضایی با جریان اجتماعی تعریف شده است که حامل پیامها و سنتهای رفتاری مرتبط با فضای فرهنگی جامعه و محیط کالبدی پیرامون میباشد. برخی از جریانات رفتاری هستند که در یک جامعه، موجب پدید آمدن فضاهای اجتماعپذیر و دموکراتیک خواهند شد. این نوشتار سعی دارد، با بررسی تعاملات منطقی شکل-گرفته، بین محیط کالبدی و فضای رفتاری ساکنین، تأثیرات این دو مقوله را در شکلگیری فضاهای اجتماعپذیر و بروز رفتارهای جمعی، مورد تدقیق قرار دهد. این مقاله، از روش تحقیق توصیفی تحلیلی استفاده میکند که از نظر منطق، قیاسی و تطبیقپذیر با - نگرشی به گذشته است. همچنین از مرور متون و منابع در بستر مطالعات کتابخانهای نیز سود خواهد برد

کلیدواژه ها:

شهرسازی اسلامی ، فضای رفتاری ، محیط کالبدی ، قرارگاههای رفتاری ، فضاهای دموکراتیک