تمایز سلول های بنیادی بافت چربی انسانی به سلول های انسولین ساز با لنتی ویروس های الحاقی

دیابت ملیتوس با تخریب خود ایمن سلول های بتای پانکراس ایجاد می شود. امروزه سلول های بنیادی مزانشیمی کاربرد وسیعی در درمان دیابت دارند. این سلول ها از بافت چربی انسانی قابل جداسازی می باشند. در این مطالعه، سلول های بنیادی مزانشیمی از بافت چربی شکمی انسان جداشده و پس از اثبات بنیادی بودنشان با فلوسیتومتری، به آدیپوست و استئو سیت تمایز داده شدند. سپس وکتور های لنتی ویروسی الحاقی حامل ژن PDX1 ساخته شده و مقدار بهینه وکتور دراینفکشن با تست MTT تعیین شد. پس از انتقال وکتور به سلول های پاساژ سوم، سلول ها در محیط تمایزی به مدت سه هفته کشت داده شدند. بیان PDX1 و انسولین در سطح پروتئین با ایمنوسیتوشیمی مورد بررسی قرار گرفت و سلول های تمایز یافته به رت های دیابتی تزریق شدند. سلول های اینفکت شده در محیط تمایزی دچار تغییرات مورفولوژیکی شدندو مارکرهای پانکراسی را در سطح پروتئین و mRNA به خوبی بیان کردند. این سلول ها با افزایش گلوکز محیط، انسولین ترشح کرده وقند خون رت های دیابتی را به صورت پایداری کاهش دادند.

کلیدواژه ها:

سلول های بنیادی بافت چربی انسانی ، سلول های انسولین ساز ، وکتورهای لنتی ویروسی الحاقی ، PDX1