عدالت فضایی در شهر با تاکید بر خدمات عمومی شهر

امروزه جمعیت پذیری شهرها به همراه مسائل اجتماعی- اقتصادی آنها شکل کاملاً تازه ای از شهر و شهرنشینی را بهوجود آورده است. به گونه ای که مسأله پاسخگویی به نیازهای انسانی را مختل کرده است. در این تحقیق، وضعیتعدالت اجتماعی در ساختار فضایی شهر مورد بررسی قرار گرفته است . توزیع خدمات عمومی شهری بر اساس قابلیتدسترسی، کارایی و توزیع جمعیت، عادلانه صورت نگرفته ونسبت برخورداری از خدمات در بخش قابل توجهی از شهر،کمتر از نسبت جمعیتی آن است . شهرهای امروزی بویژه در کشورهای درحال توسعه، با توجه به رشد جمعیت وشهرنشینی مستمر، بیش از هر دوره دیگری نیازمند توجه به برقراری عدالت فضایی در برخورداری مطلوب از خدماتمختلف شهری میباشند. در این میان، موضوع خدمات رسانی و برخورداری نامناسب و گاه متناقض مناطق مختلفشهرها از خدمات عمومی، با مفهوم عدالت فضایی در تضاد است، بطوریکه کاستی های موجود در تأمین این خدمات ازاساسی ترین چالش های موجود در شهرهای جهان بویژه شهرهای کشورهای درحال توسعه است . هدف از این تحقیق،تعیین شاخصی یکپارچه برای سنجش عدالت فضایی در توزیع خدمات عمومی شهری است که این شاخص بر اساستوزیع جمعیت، قابلیت دسترسی و کارایی خدمات، با بهره گیری از داده های مکانی شهر، می باشد.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، خدمات عمومی شهری ، برنامه ریزی شهری