تحلیل مضشامین پارادوکسیکال مولوی بر اساس روش تحلیلی یونگ

در این مقاله نخست منظورمان را از واژه «پارادوکسیکال» روشن می سازیم. سپس در قالب سه الگوی اساسی خواهیم دید که تعابیر پارادوکسیکال مولوی، یا به ابزاری بلاغی برای آراستن سخن فروکاسته شده، یا در قالب شطحیات خوانده شده و یا به روشی منطقی برای تفهیم مطلب تقلیل یافته است. این الگوها، هر چند در اغلب مواضع راهگشا هستند اما بیشتر در صدد حل و فصل معضل پارادوکس هستند تا معرفت شناسی آن. در این مقاله، با توجه به تفسیری که یونگ از پارادوکس های بنیادین در وجود آدمی ارائه می دهد، چشم انداز جدیدی برای تحلیل این مسئله در اندیشه مولوی ارائه شده است. توجه داریم که این مقاله مقارنه و مقایسه اندیشه مولوی و یونگ نیست؛ بلکه صورت بندی الگوی یونگ برای تحلیل پارادوکسف و به کارگیری اینالگو در اندیشه مولوی است. بر اساس این الگو، عارف در ژرفت ترین سطوح «خویشتن» با پارادوکسی وجودی روبه روست و این تناقض عمیق را تضمین کننده بالندگی خویش و حصول معرفت می پندارد.

کلیدواژه ها:

پارادوکس ، مولوی ، یونگ ، خویشتن ، شر ، رنج