تاریخ فکر توسعه در ایران

سال انتشار: 1392
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 987

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_ETMAG-1-1_002

تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1393

چکیده مقاله:

جنگ های ایران و روس در ابتدای قرن ۱۹ اولین برخورد ایرانیان با تمدن جدیدی بود که شالوده آن را «مدرنیته » تشکیل می داد، قرار گرفتن در مقابل «دیگری » و در «خود » نگریستن آغازی بود بر ورود مسئله تجدد بر منظومه فکر ایرانی و درگیری نظری و عملی با مدرنیته به عنوان جوهر تمدن مغرب زمین. مشروطیت که در آغاز طلیعه رسیدن به زمان و عصر پیشرفت و ترقی پنداشته می شد، با از دست رفتن اقتدار حکومت مرکزی و نا کارآمدی دولت و مجلس، به همراه تاخت و تاز دول خارجی و بروز هرج و مرج در کشور، امید از دست رفته ای شد. با کودتای ۱۲۹۹ و برآمدن رضا شاه و تشکیل دولت مدرن (شبه مدرن)، به همراه شکل گیری دستگاه دیوان سالار (بوروکراسی) مدرن در ایران گامی بلند و مهم در راستای گسترش اندیشه توسعه در کشور برداشته شد، این نوشتار مروری اجمالی بر فرایند توسعه در ایران از دوره پهلوی اول تا انقلاب ۵۷ است. توسعه در کلی ترین کاربرد آن، یکی از صور تهای خاص تغییر و دگرگونی است. توسعه، تغییر هدف دار برای حصول به هدفیخاص است. جامعه به مثابه فرد مراحل گوناگونی از رشد و تکامل را طی می کند تا به حد مشخصی از بلوغ فیزیکی و فکری برسد. درتوسعه سیاسی، باید نقطه شروع و پایان فرایند را مشخص و میزان توسعه نیافتگی سیاسی را تعیین کرد.

کلیدواژه ها:

شکل گیری دیوان سالاری جدید در دوران پهلوی اول گام مهمی در راستای فرایند توسعه محسوب می شود

نویسندگان

مهدی فقیه

کارشناسی ارشد علوم سیاسی