بررسی گیاه شناختی و ساختار تشریحی گونه های دارویی و اقتصادی علف هایهرز مزارع برنج استان مازندران، مطالعه موردی شهرستان بابل

شهرستان بابل با داشتن سطحی معادل 49120 هکتار تقریباً 22% از کل سطح زیر کشت برنج استان مازندران را به خود اختصاص داده است. مزارع شالیزاری این شهرستان از پوشش گیاهی علف هرز متنوعی برخوردار است که تعدادی از این گونه ها خاصیت داروئی را دارا می باشند. این مقاله خلاصه ای است از نتایج طرح تحقیقاتی علف های هرز داروئی مزارع برنج که طی آن با جمع آوری آمار و اطلاعات از منابع کتابخانه ای، پیمایش صحرایی و مشاهده عینی علف های هرز موجود در مزارع شالیزاری شهرستان، نمونه های آن جمع آوری و جهت شناسایی به پژوهشکده گیاهان داروئی جهاد دانشگاهی مازندران ارسال گردیدند. نتایج حاصله بیانگر این مسئله است که از میان 19 گونه علف هرز شناسایی شده از 10 خانواده گیاهی حدود 42 درصد از علف های هرز منطقه را گیاهان دارویی تشکیل می دهندکه مهمترین آنهاعبارتند از: 1- علف هفت بند Polygonum Aviculare و 2- اویارسلام ریزوم دار Cyperus rotundus و 3- مرغ Cynodon Dactylon و 4- تیرکمان آبی Sagitaria sagittifolia استفاده از گیاهان دارویی برای درمان بیماریها از قدیم الایام معمول بوده ولیکن شناخت و تفکیک گیاهان دارویی و غیر دارویی از یکدیگر به سادگی میسر نیست بنابراین شناسایی و تفکیک آنها از سایر گیاهان می تواند کمک موثری به علاقه مندان استفاده از آنها و گیاه درمانی باشد. کشت و ترویج گیاهان داروئی نوید بخش رشد و توسعه دوباره طب سنتی است.

کلیدواژه ها:

جمع آوری ، گیاه شناختی ، علف های هرز داروئی ، مزارع برنج ، شهرستان بابل