تحلیلی آسیب شناسانه از وضعیت اشتغال فرزندان مستقل شده از سازمان بهزیستی

گذار به استقلال یا همان گذار به بزرگ سالی مرحله ای مهم از زندگی جوانان است. اشتغال از شاخص های مهم گذار به بزرگ سالی به ویژه درباره پسران جوان است که تحت تاثیر ساختارهای اجتماعی بوده و انواع سرمایه ها بر آن موثر است. این مقاله تجربه زیسته جوانان مستقل شده از بهزیستی را در باره اشتغال بررسی می کند. این بررسی از روش پدیدارشناسی استفاده کرده و با تکنیک مصاحبه عمیق با ۱۰ نفر از پسران مستقل شده از بهزیستی صورت گرفته است. نتایج تحقیق نشان می دهد که اشتغال امری اجتناب ناپذیر برای آنان است. به نظر می رسد آنها بیشتر وارد حاشیه بازار کار شده و بازتولید ابژگی درباره آنها صورت می گیرد. در چنین فرایندی، فرد جایگاه خود را به عنوان عامل اجتماعی از دست می دهد و به موضوعی برای مدیریت، نظارت یا کنترل بدل می شود. این وضعیت به ویژه در گروه های به حاشیه رانده شده یا فاقد سرمایه های لازم، در قالب تکرار موقعیت های انفعال، وابستگی و ناتوانی در تغییر سرنوشت خود بازتولید و موجب شکست آنها در انتقال به بزرگ سالی می شود. در این شکست می توان از عوامل تاثیرگذار در سه سطح فردی، نهادی و ساختاری نام برد.

کلیدواژه ها:

جوانی ، گذار به بزرگ سالی ، اشتغال ، فرزندان مستقل شده از بهزیستی ، تجربه زیسته