تدوین الگوی مداخلات روانی-اجتماعی در مراکز اسکان موقت آسیب دیدگان جنگ تحمیلی سوم با تاکید بر نیازسنجی ساکنان

چکیدههدف: این مقاله با هدف تدوین یک مدل جامع مداخله روان شناختی در بحران، به ویژه در مراکز اسکان موقت خانواده های آسیب دیده از جنگ، طراحی شده است تا مسیر مداخله از کاهش آشفتگی اولیه تا ایجاد ثبات و در نهایت توانمندسازی و تاب آوری پایدار را تبیین کند. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع توسعه ای-کاربردی و با رویکرد تحلیلی-مفهومی انجام شده است. در این مطالعه، با بهره گیری از مرور منابع علمی، تحلیل تجارب میدانی و تلفیق یافته های نظری در حوزه مداخله در بحران، مدلی سه سطحی برای سازماندهی خدمات روان شناختی در بستر اسکان موقت طراحی شد. داده های پژوهش از طریق برگزاری ۱۰ جلسه گروه کانونی با مشارکت ۲۰ نفر از سرتیم های متخصص روان شناسی که سابقه فعالیت مستقیم در مراکز اسکان موقت آسیب دیدگان از جنگ را داشته اند، گردآوری شد. انتخاب مشارکت کنندگان به روش «نمونه گیری هدفمند» با معیار «تجربه عملیاتی مستقیم در بحران» صورت گرفت. هر جلسه به صورت ساختاریافته و با تمرکز بر شناسایی چالش های عملیاتی، موانع و راهکارهای اثربخش برگزار گردید. یافته ها: یافته ها نشان داد که مداخلات روان شناختی در بحران باید به صورت پیوسته و مرحله بندی شده، در سه سطح «کاهش بحران»، «ایجاد ثبات» و «توانمندسازی» اجرا شوند. در هر سطح، کمیته های تخصصی شامل اطلاع رسانی و ارتباطات، منابع انسانی و ارزیابی، پایش و غربالگری، ارزیابی و کنترل، هماهنگی بین بخشی، آموزش و درمان، پژوهش و مستندسازی، و مداخلات روانشناختی محیط محور و تسهیل گری پویایی های جمعی نقش محوری در اثربخشی مداخله دارند.

کلیدواژه ها:

اسکان موقت ، تاب آوری ، حمایت روانی-اجتماعی