پدیدارشناسی بی ارادگی ورود به شغل در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین تجربه بی ارادگی ورود به شغل در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر کرمانشاه انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و با روش آمیخته و طرح تبیینی انجام شد؛ به گونه ای که ابتدا مرحله کمی برای شناسایی دانش آموزان دارای بی ارادگی ورود به شغل و سپس مرحله کیفی با روش پدیدارشناسی برای بررسی تجربه زیسته آنان انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود. در مرحله کمی، ۲۰۰ دانش آموز به نسخه دانش آموزی مقیاس اراده ورود به شغل دافی، دیمر و جدیدیان (۲۰۱۲) پاسخ دادند. از میان آنان، ۲۸ نفر با نمره بیش از یک انحراف استاندارد پایین تر از میانگین شناسایی شدند و ۲۰ نفر از آنان بر اساس ملاک های ورود و با نمونه گیری هدفمند در مرحله کیفی شرکت کردند. داده ها از طریق مصاحبه عمیق و ساختارنیافته گردآوری و با روش کلایزی تحلیل شدند. یافته ها به استخراج ۸۴ کد اولیه، ۲۹ مضمون فرعی و دو مضمون اصلی شامل عوامل فردی و عوامل بافتی-اجتماعی منجر شد. نتایج نشان داد که بی ارادگی ورود به شغل پدیده ای چندبعدی است که در تعامل عوامل فردی و بافتی-اجتماعی تجربه می شود. ازاین رو، شناسایی این عوامل و طراحی مداخلات هدفمند در مدارس، مراکز آموزشی و خدمات مشاوره شغلی می تواند به کاهش بلاتکلیفی، تقویت عاملیت فردی و تسهیل ورود آگاهانه و پایدار به عرصه کار کمک کند.

کلیدواژه ها:

بی ارادگی ورود به شغل ، دانش‎ آموزان ، پدیدارشناسی