تجربه زیسته رفتار های خود آسیب رسان(NSSI) ، در دانش آموزان دختر سنین بلوغ(۱۳-۱۸سال )

پژوهش حاضر با هدف بررسی تجربه زیسته رفتارهای خودآسیب رسان دانش آموزان دختر سنین بلوغ (۱۳ تا ۱۸ سال) در شهر خرم آباد انجام شد. این مطالعه با رویکرد کیفی و بهره گیری از روش پدیدارشناسی توصیفی کلایزی به توصیف و تفسیر تجربه زیسته این گروه پرداخته است. جامعه مورد مطالعه شامل دانش آموزان دختربا سابقه خودآسیب رسانی بدون قصد خودکشی سال ۱۴۰۴است. نمونه گیری به شیوه گلوله برفی و هدفمند انجام شد و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۴ شرکت کننده گردآوری گردید تا رسیدن به اشباع نظری. تحلیل داده ها با روش تحلیل مضمون در شش مرحله صورت گرفت که منجر به استخراج ۱۵۷ مضمون پایه، ۵۳ مضمون سازمان دهنده و ۶ مضمون فراگیر شد. مضامین فراگیر عبارت بودند از: رنج هیجانی و ارزیابی منفی از خود؛ خودآسیب رسانی به مثابه راهبرد تنظیم هیجان و کسب کنترل؛ خودآسیب رسانی به مثابه تنبیه، عادت یا پیام ارتباطی؛ زمینه های بین فردی، خانوادگی و اجتماعی فرهنگی؛ فشارهای موقعیتی و دشواری در مقابله؛ و تجربه های آسیب زا و نیاز به حمایت. یافته ها نشان داد که خودآسیب رسانی اغلب به عنوان مکانیزمی ناکارآمد برای مدیریت هیجانات منفی و دستیابی به تسکین موقت عمل می کند، اما با احساس شرم، پنهان کاری و تشدید مشکلات روان شناختی همراه است. پژوهش حاضر همچنین نشان داد که خودآسیب رسانی را نه فقط به عنوان "رفتار"، بلکه باید به عنوان یک "فرایند تجربه شده" در بستر فشار، رنج، رابطه، معنا و نیاز به حمایت فهم کرد. بر اساس نتایج، پیشنهادهای پژوهش شامل آموزش مهارت های مقابله ای، توسعه زیرساخت های حمایتی، اجرای مداخلات روان شناختی، کاهش پیامدهای منفی رسانه های اجتماعی و کاهش انگ اجتماعی این رفتارها است.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، تحلیل مضمون ، خودآسیب رسانی ، سن بلوغ